MAROKKAANSE STRIJDERS TIJDENS DE TWEEDE WERELDOORLOG

door Frederik van Gent

Staatssecretaris Bussemaker wil de geschiedenis inzetten om twee vliegen in één klap te slaan. Ten eerste om de Marokkanen te betrekken bij een belangrijke episode in de Nederlandse geschiedenis – te weten de Tweede Wereldoorlog – en ten tweede om onder de Nederlanders het beeld te scheppen dat men is bevrijd door de ‘allochtonen’ (Turken, Surinamers en Antillianen worden gemakshalve meegerekend). Op zich is er niets mis met de bestudering van de Marokkaanse betrokkenheid bij de Tweede Wereldoorlog, maar dan dient wel de gehele waarheid te worden verteld.

Noord-Afrika

Reeds tijdens de Eerste Wereldoorlog werden er massaal Marokkaanse soldaten geworven om Franse soldaten uit de koloniën vrij te maken voor de inzet in het door Teutonen bedreigde moederland. De Marokkaanse soldaten werden ‘goumiers’ genoemd en presteerden boven verwachting. Hierdoor kwamen de Spanjaarden, die ook een deel van Marokko bezetten, eveneens op het idee om Marokkaanse soldaten te werven. Deze soldaten maakten deel uit van het Spaanse koloniale leger, dat in 1936 onder leiding van Francisco Franco in opstand kwam tegen de democratisch gekozen linkse regering van Spanje. De Marokkanen vormden tijdens de Spaanse burgeroorlog de ruggengraat van Franco’s leger op het Spaanse vasteland en legden daarmee de basis voor de fascistische dictatuur van ‘generalissimo’ Franco.

Hiermee wordt de eerste mythe van de Marokkaanse inzet tijdens de Tweede Wereldoorlog ontkracht, namelijk dat de Marokkanen zouden strijden voor democratische idealen. Marokkanen werden gewoonweg geworven door landen die op dat moment delen van Marokko bezetten en het maakte de Marokkaanse huurlingen helemaal niets uit voor wie zij vochtten. Vanaf juni 1940 tot en met november 1942 stonden de Franse koloniale troepen in dienst van het collaborerende Franse Vichy-regime en vochten zij niet aan de Geallieerde zijde. Pas toen de situatie voor de Duitsers na de nederlaag bij El Alamein en de Amerikaanse landingen in Marokko er heel slecht uit zag vonden de Franse generaals in Noord-Afrika het opportuun om van kamp te wisselen. De Marokkaanse troepen wisselden hiermee ook van kamp en volgden hierbij hun generaals en niet hun innerlijke overtuiging.

Italiaanse campagne

Na de veldtocht in Noord-Afrika maakten de Geallieerden in 1943 de oversteek naar het Italiaanse schiereiland, waar zij echter door het bergachtige terrein al snel vast kwamen te zitten bij de Gustav-linie nabij Rome. Hier konden de goumiers laten zien wat ze waard waren. De meeste Marokkaanse soldaten kwamen namelijk uit bergachtig gebied en waren zeer goed in het overwinnen van de schijnbaar ondoordringbare Italiaanse bergketens. Na de Geallieerde overwinning bij Monte Cassino in mei 1944 rukten de Marokkanen op door het Apenijnen-gebergte en de bewoners daar hebben dat aan den lijve kunnen ondervinden – dorpen werden systematisch geplunderd en vrouwen werden massaal verkracht. De burgermeester van Esperia rapporteerde dat 700 vrouwen waren verkracht binnen zijn gemeente, die 2.500 zielen telde. [1]

Ondanks het oorlogsgeweld ontsnapten deze massale verkrachtingen niet aan de aandacht van de legerleiding en zelfs de Curie. Paus Pius XII nam naar aanleiding van de plunderingen en verkrachtingen in de Apenijnen contact op met de Geallieerde legerleiding en drukte hen op het hart om de Marrokaanse troepen niet mochten deelnemen aan de overwinningsparade in de Italiaanse hoofdstad Rome. De verkrachtingen werd zo legendarisch dat er in 1960 een film van werd gemaakt met niemand minder dan Sophia Loren in de hoofdrol. De film was weliswaar een Italiaanse productie maar kreeg desalniettemin een Academy Award. [2] Ook tijdens de Franse opmars in Duitsland in april 1945 maakten Marokkaanse soldaten zich schuldig aan massale verkrachtingen, zoals in Freudenstadt en Stuttgart waar duizenden vrouwen het slachtoffer werden van de Marokkaanse en Algerijnse troepen. [3]

Conclusie

De Marokkanen die tijdens de Tweede Wereldoorlog vochten streden vaak voor verlichte idealen, zoals vaak ten onrechte wordt verondersteld, maar waren feitelijk huurlingen die werden geleid door generaals met vaak een twijfelachtige reputatie ten aanzien van hun trouw aan de democratische regeringen door wie zij waren aangesteld. Pas toen de Duitse overwinning steeds verder achter de horizon begon te geraken en de Geallieerden sucessen begonnen te boeken liepen de generaals samen met de Marokkanen over naar het Geallieerde kamp. Hierbij volgden de Marokkanen hun meerderen en niet hun geweten.

Wat betreft de status van de Marokkaanse huurlingen als ‘bevrijders’ valt hier veel op af te dingen. Zo waren de Marokkanen geen oorlogsvrijwilligers -zoals de Polen en Canadezen- maar traden zij vaak voor de oorlog in dienst en werden zij betaald om te vechten. Bovendien waren de Marokkaanse soldaten berucht om hun losbandige en aggresieve gedrag tegen de burgerbevolking. Zo werden weerloze burgers kaal geplunderd en verkracht.

In recente films over de Marokkaanse soldaten, zoals ‘Days of Glory’ (2006) [4], wordt op geen enkele aandacht geschonken aan de donkere zijde van de Marokkaanse ‘bevrijder’, omdat dit uiteraard niet past in het politiek-correcte beeld van de Marokkanen als ‘bevrijders’. We kunnen dan ook vast stellen dat er bewust propaganda wordt bedreven om ons een vals geschiedbeeld op te dringen en dat dit nu ook geinstitutionaliseerd wordt door verplichte lespaketten op lerarenopleidingen en middebare scholen. Zouden we echter met de wetenschap van de bovenstaande feiten werkelijk wensen dat we waren bevrijd door de Marokkanen in plaats van de Amerikanen?

Noten:

[1] http://legislature.camera.it/_dati/leg01/lavori/stenografici/sed0890/sed0890.pdf

[2] http://www.imdb.com/title/tt0054749/

[3] http://en.wikipedia.org/wiki/Marocchinate

[4] http://www.imdb.com/title/tt0444182/