DE APOSTELEN VAN DE DEMOCRATIE

door Frederik van Gent

In de naoorlogse politiek werd gekenmerkt door de opkomst van een nieuwe dominerende stroming, namelijk de Christen-democratie. Met Christen-democratie bedoel ik de centrumstroming die expliciet christelijk geïnspireerde politiek wenst te bedrijven binnen het kader van de parlementaire democratie. In Duitsland kwam deze stroming reeds vlak na de oorlog op, terwijl in Nederland de Christen-democratie pas in de jaren 80 vorm kreeg. Desalniettemin staat de Christen-democratie bekend als een conservatieve centrumstroming, maar schijn bedriegt. In dit artikel wil ik ingaan op de afbraakpolitiek van de Christen-democratie.

Christendom en democratie

Het Christendom staat vanaf den beginne op gespannen voet met democratie. Het mag algemeen bekend zijn dat Jezus Christus werd veroordeeld tot de doodstraf door kruisiging middels een spontane volksraadpleging – de meerderheid besliste. Bovendien was Jezus zelf geen democraat, hij predikte de Waarheid en onderwierp zijn leerstellingen nooit aan een stemming, zelfs niet onder zijn apostelen. Christelijke politiek bedrijven in een parlementaire democratie is dan ook een zeer verraderlijke bezigheid. In zekere zin betekent het de tijdloze Waarheid ondergeschikt maken aan de waan van de dag, of meer scherp gesteld: de Waarheid gelijkstellen met de leugen. Het wordt lastig voor gelovigen om het Evangelie als een exclusieve Waarheid te prediken als deze door politieke leiders wordt gebruikt als wisselgeld in het politieke verkeer.

We mogen ons gerust de vraag stellen of de Christen-democratie heeft geleid tot een meer Christelijk geïnspireerde wetgeving. Het antwoord op deze vraag dient -helaas- negatief te worden beantwoord. Sterker nog, de Christen-democratie heeft bijgedragen aan de afbraak van wetgeving die Christelijke waarden verdedigden door linkse en liberale partijen aan een meerderheid daarvoor te helpen. Abortus, echtscheiding, winkelen op zondag, homo-huwelijk en andere thema’s die de Christelijke waarden raken werden gerealiseerd met medewerking van op zijn minst een deel van de Christen-democratie. Christelijke politiek als centrumstroming mag gerust worden beschouwd als een volslagen mislukking. Het heeft niet geleid tot de bescherming van Christelijke waarden, maar juist tot de versterking van de liberale democratie.

Christen-democratie en andere godsdiensten

Daar waar het Christen-democratie de meeste steken heeft laten vallen is bij de intrede van andere godsdiensten in het polderlandschap. De Islam, het Hindoeïsme en het Boeddhisme waren in West-Europa vrijwel afwezig vlak na de oorlog. Anno 2008 zijn deze godsdiensten zeer nadrukkelijk in het straatbeeld aanwezig in onze maatschappij. De Christen-democratie heeft gefaald om het exclusief Christelijke karakter van West-Europa te bewaren, integendeel: zij stonden vaak op de barricade om de vrijheid van godsdienst te verdedigen van de wegen die mensen wegleiden van Jezus Christus. Zij slaagden er niet in om tegenover de dwaalleer de Waarheid te plaatsen en verzaakten daarmee de kernplicht van het Christendom, namelijk het uitdragen van de boodschap van Jezus Christus als de enige weg, de waarheid en het ware leven.

Niet alleen lieten de Christen-democraten de predikers van de dwaalleer toe om talloze gebedshuizen op te richten en openbare manifestaties te houden, maar namen zij deze mensen ook op in de eigen gelederen. Praktizerende Hindoestanen en Moslims mochten vertegenwoordigers zijn van de Christen-democratie, net als praktizerende homosexuelen en andere individuen zonder Christelijke overtuiging, en dit alles om stemmen te winnen. Daar waar de apostelen van Jezus Christus bij tegenslag werden geïnspireerd door de Heilige Geest om de boodschap van Christus te blijven verspreiden, zo laten de Christen-democraten zich louter inspireren door de dorst naar stemmen en de macht, het spel van de democratie. Het mag de lezer inmiddels duidelijk zijn dat de Christen-democraten de democratie belangrijker vinden dan het Evangelie.

De nep-conservatieven van de Christen-democratie

Er zullen mensen zijn die Christen-democratisch stemmen omwille van het conservatieve profiel van deze politiek stroming. Lijkt de ouderwetse Donner met zijn onverstoorbare houding immers niet op een echte conservatief? Sprak hij immers niet voor een volle zaal bij de Burke Stichting? Is Balkenende dan niet een echte uit de Zeeuwse klei getrokken Christen uit een gedegen ARP-nest? Het antwoord luidt een volmondig ‘neen’. Deze mensen zijn schijn-conservatieven en nep-christenen. Zij zijn degenen die de eerste steen leggen voor het gebedshuis van een dwaalleer, zij zijn degenen die het homo-huwelijk verdedigen in het Parlement en het buitenland, zij zijn degenen die streven naar de opname van het islamitische Turkije in de Europese Unie in plaats de opname van het Christendom als inspiratie voor onze beschaving in de ‘Europese Grondwet’.

Er zijn twee soorten verwerpelijke Christen-democraten. De eerste categorie is de NAVO-kliek, die ten allen tijde en tegen elke prijs het Trans-Atlantische bondgenootschap verdedigt. Het zijn types als Ben Bot, die toetreding van Turkije bepleiten omdat de Amerikanen dat zo fijn vinden, en Peter Kooijmans, die in het Kabinet Den Uyl zo fijn heeft geholpen om de peperdure Starfighter (een soort JSF avant la lettre) door het Parlement te loodsen. De tweede categorie zijn de systeem-knechten, die louter het staatsbestel verdedigen. Dat zijn mensen zoals Donner, die als derde generatie politicus totaal en exclusief verweven zijn met het systeem en geen andere afweging kennen dan het staatsabsolutisme. Als verstandige burgers zich verzetten tegen dit alsmaar uitdijende staatsbestel (Europa), dan zal volgens deze categorie politici ‘het licht uitgaan’.

Besluit

De Christen-democratie draagt op geen enkele wijze bij aan een Christelijk geïnspireerde politiek, integendeel: zij zetten vaak samen met linksen en liberalen de bijl aan de wortel van de Christelijke waarden die aan onze samenleving ten grondslag liggen. Vaak helpen ze de linkse en liberale tegenstanders zelfs aan een parlementaire meerderheid om een anti-Christelijke politiek te voeren en faciliteren juist zij de aanhangers van de godsdiensten die een dwaalleer verkondigen.

De verwevenheid van de Christen-democratische politici met het staatsbestel is zo nauw dat er sprake is van een systeempartij die slechts bestaat omwille van de macht, niet om de boodschap van Christus. Deze partij verdedigt het staatsabsolutisme dat de Europese Commissie voorstaat en propageert de toetreding van het islamitische Turkije in datzelfde Europa. Christen-democraten zijn wolven in schaapskleren: ze lijken conservatief, maar in essentie liberaal.