VAN ANTI-ISLAM EN REACTIE

door Daniël Overgaauw

Kort geleden was in het nieuws te vernemen dat de PvdA zich heeft aangesloten bij het CDA en de VVD om een "contrastrategie" uiteen te zetten tegen imams die jongeren opzetten tegen de Nederlandse maatschappij. Eerder gaf de sociaal-liberale partij aan dat zij een hardere aanpak wil van de "informele huwelijken" die door veel Moslims afgesloten worden. De omslag van de PvdA tegenover de Islam is waarschijnlijk een antwoord op de drastische teruggang van deze partij in de peilingen, maar is eveneens niet los te zien van een diepere ontwikkeling in de Nederlandse samenleving. [1]

Tegenwoordig lijkt men nagenoeg alles te mogen zeggen over de Islam wat men goeddunkt. Zo mag je roepen dat de Islam een achterlijke godsdienst is, dat de Koran verboden moet worden en dat Moslims aan dierenseks doen. En uiteraard mag je roepen dat de vrijheden en rechten van Moslims verder ingeperkt moeten worden. Het is geen toeval dat zelfs een Gregorius Nekschot uiteindelijk bijval kreeg van de journalistieke en bestuurlijke elites van Nederland. Het enige wat je niet hardop mag zeggen, is dat de Remigratiewet nieuw leven ingeblazen moet worden. Toen nota bene een Marokkaanse minister met het idee kwam om Marokkaanse immigranten uit Europa terug te halen, beantwoordden de Europese elites dit voorstel met een oorverdovende stilte. [2]

Wat deze voorbeelden laten zien is dat de maatschappelijke elites in Europa, en elders in het Westen, een dubbelzinnige houding hebben tegenover de Islam. Enerzijds keuren zij het goed wanneer de Arabische godsdienst belasterd wordt en Westerse burgers bang gemaakt worden voor Islamitisch geïnspireerd terrorisme; anderzijds keuren ze het pleidooi voor een hernieuwd remigratiebeleid nadrukkelijk af. Om een of andere reden willen de elites dus blijkbaar een Islam in Europa hebben die aanhoudend doelwit is van treiterijen, maar zich daar niet tegen verzet. Tegelijkertijd roepen diezelfde elites weer dat terroristische aanslagen onvermijdelijk zijn en alle Westerlingen daarom een inperking van hun vrijheid en privacy moeten aanvaarden.

Hollandse Schuchterheid

Dit is een van de vele ogenschijnlijke tegenstrijdigheden die in het Westen bestaat aangaande de Islam. Even opmerkelijk is dat in deze trend een eigenaardige reactionaire houding aan het ontstaan is bij vele Westerlingen met betrekking tot de Arabische godsdienst. De plotselinge weerstand rondom de zogeheten informele Islamitische huwelijke onderstreept dit gegeven. Er zijn immers weinig gegronde redenen te bedenken waarom men tegen informele huwelijken zou moeten zijn. Waarom zouden mensen niet buiten de staat om mogen trouwen? We hebben volgens de maatschappelijke elites toch een scheiding van kerk en staat, en zodoende moet de staat zich toch buiten kerkelijke en godsdienstige aangelegenheden houden? [3]

Zelfs vanuit een staatscentrisch standpunt zouden informele huwelijken geen probleem hoeven te zijn. Zolang mensen niet het burgerlijk huwelijk hebben afgesloten, is een eerder informeel huwelijk sowieso voor de staat niet rechtsgeldig. Bovendien, als men echt oprecht tegen informele huwelijken is, zou men eveneens moeten pleiten voor een verbod op het bekende kinderspel genaamd ‘huwelijkje’. Vanuit juridisch oogpunt is dat niet meer of minder wettig dan een informeel Islamitisch huwelijk. Deze kwestie wekt dus de indruk op dat men niet langer tegen de Islam is omdat deze godsdienst voor informele huwelijken is, maar dat men tegen informele huwelijken is omdat de Islam er vóór is.

Op deze plek is al vaker de gedachte geopperd dat de maatschappelijke elites de Islam gebruiken als aanleiding om hun onstilbare dorst naar macht te lessen. Zo weten de elites middels de media en de politiek de angst voor o.a. Islamitisch geïnspireerd terrorisme aan te grijpen om burgerrechten in te perken en privacy te schenden. Het is in dit klimaat dat de Nederlandse staat honderd maal zo veel telefoongesprekken aftapt als de Amerikaanse, zonder dat Nederlanders hiertegen in opstand komen. [4] Daarentegen maken Nederlanders zich wél druk als een striptekenaar zogenaamd in zijn vrijheid van meningsuiting wordt aangetast. De overeenkomst is echter dat zowel het gebruik (of beter gezegd: misbruik) van ‘het vrije woord’ als de inperking van andere rechten en vrijheden gerechtvaardigd wordt met de veronderstelde dreiging van de Islam.

Een kenmerk van de moderne mens dat hij steeds afstandelijker is naar de medeburger en steeds onverschilliger is naar natuurlijke verbanden. In zekere zin is hij angstig voor iets concreets als de buurvrouw en de achteroom. De angst voor de medeburger en in bijzonder abstracte dreigingen als ‘terrorisme’ heeft als gevolg dat de moderne mens steeds meer geneigd is om de liefkozende abstractie genaamd de staat te omarmen. Terreurdreiging? Biometrisch paspoort inclusief vingerafdruk! Misdaad? ID-kaart op zak en verplicht fouilleren! Hangjongeren? Meer ‘welzijnswerkers’ voor ‘probleemgezinnen’ en op elke hoek van de straat een beveiligingscamera! Voor hem is het niet een vorm van bemoeizucht, maar een aangename bijkomstigheid wanneer de staat zijn verblijfplaats kan achterhalen middels zijn mobiele telefoon. [5]

Minder burgerrechten, minder privacy en méér staatsmacht lijkt dus de toverformule te zijn voor nagenoeg elk maatschappelijk probleem. Zoals een kennis van ondergetekende eens opmerkte, is dezelfde moderne, seculiere mens die God verfoeit omdat Hij overheersend en onderdrukkend zou zijn, zelf bezig een veel meer overheersende en onderdrukkende afgod in het leven te roepen: een afgod genaamd Big Brother. Een groot deel van het volk lijkt inmiddels zodanig ontworteld en ontspoord te zijn, dat Hollandse nuchterheid beter vervangen kan worden voor Hollandse schuchterheid.

Conservatief versus Reactionair

Omdat bij een groeiend deel van de Nederlandse bevolking de angst en soms zelfs haat voor de Islam dermate diep zit, laat men zich langzaamaan leiden door diezelfde Islam. Veel Nederlanders nemen een steeds meer reactionaire houding aan. Moslims keuren homoseksualiteit af, dan gaat men homoseksualiteit verdedigen. Moslims stichten eigen scholen, dan gaat men roepen dat de vrijheid van onderwijs afgeschaft moet worden. Moslims krijgen veel kinderen, dan gaat men roepen dat we ‘overbevolking’ moeten tegengaan. Moslims roepen dat de Palestijnen onderdrukt worden, dan gaat men roepen dat we Israël moeten steunen. Moslims kennen geen secularisme, dus gaan we roepen dat we voor de scheiding van kerk en staat zijn. Vaste morele maatstaven lijken niet meer te bestaan.

Tegenstrijdigheden die opkomen wanneer men een dergelijke ongegronde houding aanneemt, worden genegeerd. Zo heb je ook voor staatsonderwijs nieuwe, tegenwoordig steeds vaker Islamitische, kinderen nodig, en is het gezegevierde Israël alles behalve een seculiere staat. Weer andere zaken gaan een geheel eigen leven leiden: omdat Islamieten tegen homoseksualiteit zijn, is tegen homoseksualiteit zijn een teken van Islamitisch zijn. Het is in die verwarring dat ineens geroepen wordt dat de CU en de SGP een soort Christelijke Taliban zijn, ook al is nooit wetenschappelijk aangetoond dat Andre Rouvoet en Bas van der Vlies homoseksuelen aan hijskranen hebben gehangen en de Taliban in gesprek is gegaan met het COC.

Dat die tegenstrijdigheden genegeerd worden, komt omdat vele mensen een reactionair wereldbeeld heeft aangenomen. Niet reactionair in anti- of contrarevolutionaire zin; wel reactionair in het uitsluitend kunnen reageren op de actie van een ander. Pas wanneer de andere partij handelt, is men in staat om ook te handelen. Men handelt dus niet meer vanuit een gegronde overtuiging zoals onze groot- en voorouders deden. Men wordt werkelijk geleefd door een Ander; men sterft in feite geestelijk wanneer die Ander er niet meer is. Een vijandsbeeld is dan meer onmisbaar dan ooit. De mensen die zich laten leiden in hun afkeer van Islam, zullen dan ook niet meer kunnen zonder de Islam. Deze mensen zullen in een ressentimentele leegte vervallen wanneer Moslims zouden remigreren.

Een geestelijk sterk mens staat echter met beide benen in het leven: de werkelijkheid is hem niet vreemd. Hij herkent het goede en hij doorziet het slechte; hij weegt ze af, en omarmt zo de eerste en verfoeit de laatste. Dit kan hij doen omdat hij allereerst een sterk karakter en daarnaast een werkelijke overtuiging heeft gevormd. Hij vormt over elk onderwerp een eigen opvatting door zijn gezond verstand te gebruiken en door de ervaring der eeuwen in aanschouw te nemen, om het semi-Burkeaans te verwoorden. Hij heeft geen meningen die het gevolg zijn van een reactionaire levenshouding, maar hij heeft ten volste een levensovertuiging die het gevolg is van een proactieve gesteldheid. Hij is actief, anticiperend, traditioneel: conservatief.

De misvatting van zowel islamcritici als islamapologeten over deze ontwikkeling is dat ze denken dat de moderne reactionairen een ‘anti-islam houding’ aannemen. Dit is onjuist wanneer daarmee bedoeld wordt dat mensen tegen Moslims en de islamitische godsdienst zijn. Wat er gaande is, is iets heel anders, iets veel diepers. Wat men namelijk aan het worden is, is de Anti-Islam zelve. De identiteit van onderbuikrechts en angsthaaslinks wordt in toenemende gevormd door hun houding aangaande de Islam en andere angstoproepende onderwerpen. De aanhangers van de Anti-Islam laten zich volledig leiden door een Ander, en die Ander is de Islam. Men wordt het spiegelbeeld van de Islam: in alles het tegenovergestelde.

Uitzondering en Overeenkomst

Niettemin bestaan op alle regels uitzonderingen. Terwijl de volgelingen van de Anti-Islam in alles de tegenpool aan het vormen zijn van de Islam, lijken zij op één punt juist toenadering te zoeken tot hetgeen zij zo verfoeien. Zowel de radicale volgelingen van de Islam als de radicale volgelingen van de Anti-Islam hebben namelijk een diepe afkeer van het Christendom en zodoende ook de Westerse beschaving. Het is geen toeval dat de term ‘christenhond’ tegenwoordig niet alleen gehanteerd wordt door islamisten, maar ook door de meest vooraanstaande volgelingen van de Anti-Islam, namelijk secularisten. Een zoektochtje op het web naar die term biedt een waslijst aan ressentimentele secularisten.

In het verleden is wel eens geopperd dat de opkomst van de Islam in het Westen een heropleving van het Christendom als gevolg kan hebben. Deze opvatting ging echter te veel uit van een mate van geworteldheid, in de opvatting dat mensen teruggrijpen naar de nog niet helemaal losgelaten wortels. Alleen die wortels hebben de volgelingen van de Anti-Islam niet meer. Daar zij niet uitgaan van een gewortelde overtuiging, maar volledig afhankelijk zijn van een vijandsbeeld, is het onvermijdelijk dat hun onmatig reactionaire houding een eigen leven gaat leiden. De stap naar de drogredenering ‘de Islam is een godsdienst, en de Islam is slecht, dus alle godsdiensten zijn slecht’ is sneller gezet dan gedacht. Daarom staan de secularistische aanhangers van de Anti-Islam vooraan om te benadrukken dat God en godsdienst de oorsprong van alle kwaad is.

Hoewel secularisten vaak dwepen met ogenschijnlijk vooruitstrevende, intelligente dingen als wetenschap en het gezond verstand, zijn het islamisten die slimmer zijn. Voor islamisten is hun jihad tegen de vijanden van de Islam hoofdzakelijk een strijd tegen Joden en Christenen. Het secularisme heeft in het Midden-Oosten immers meermaals laten zien geen partij te zijn voor het islamisme. Islamisten zullen een aanval van de Anti-Islam op de Islam daarom steevast beantwoorden met een aanval op het Christendom en Jodendom. Toen de niet-gelovige Geert Wilders met Fitna kwam, werd door islamisten al gauw de tegenfilm Beyond Fitna aangekondigd. De tegenfilm, trouwens ook een bij uitstek reactionair verschijnsel, richt zich bewust niet tegen het ongeloof, maar juist tegen het Geloof bij uitstek: het Christendom. [6]

Besluit

Een Westerling snijdt dus voortdurend in de eigen vingers wanneer hij het Christendom aanvalt. Een verzwakt Christendom is immers een verzwakt Westen. Het is zeker geen toeval dat in dezelfde West-Europese landen waar het Christendom aan het verdwijnen is, de Islam steeds sterker wordt. [7] Islamisten hebben doorgekregen dat wanneer Westerlingen zelfbewust zijn van hun beschaving, godsdienst en geschiedenis, deze Westerlingen veel minder vatbaar zijn voor het ideologische extremisme dat islamisten en secularisten voorstaan. Daarom zien islamisten liever een stervend Christendom. Niettemin zit er iets eigenaardigs in dat als het puntje bij paaltje komt, de islamist eerder het Christendom aanvalt dan het secularisme, en zodoende ongeloof boven het Geloof verkiest.

De Britse geschiedkundige Hilaire Belloc schreef eens de volgende woorden: “We no longer regarded Islam as a rival to our own culture. We thought of its religion as a sort of fossilised thing about which we need not trouble. That was almost certainly a mistake. We shall almost certainly have to reckon with Islam in the near future. Perhaps if we lose our Faith it will rise.” [8] Zijn gelijk kreeg Belloc helaas driekwart eeuw later. Waar menig islamist een zelfmoordterrorist is, is het de secularist die in zijn argeloosheid uiteindelijk doet aan culturele zelfmoord. Hij snijdt niet zo zeer in eigen vingers, als in de eigen polsen. Het secularisme, de staat en de anti-Islam mogen misschien in landen als Nederland aan macht winnen, de lachende derde is uiteindelijk toch echt de Islam. De grote verliezer is het Westen.

Noten:

[1] PvdA sluit zich aan bij actie tegen radicale islam, De Volkskrant 21 mei 2008. Zie verder: Arjan Schuiling, PvdA keert zich tegen informele islamitische huwelijken, WereldJournalisten.nl 27 februari 2008.

[2] Marokkaanse minister wil migranten terughalen, Elsevier.nl 9 januari 2006.

[3] Zoals vaker aangegeven op deze stek, betekent voor liberalen de scheiding van de kerk en staat niets anders dan de onderwerping van de kerk aan de staat, en van godsdienst aan politiek en ideologie. Vandaar ook dat de liberale elites met vreemde plannen komen aanzetten als een verplichte registratieplicht voor kerkgenootschappen, zie ook: K. van der Zwaag, Registratieplicht kerken roept vragen op, Reformatorisch Dagblad 30 mei 2008.

[4] Nederlandse taptoestanden, Nu.nl 10 mei 2008.

[5] Peter Groenendijk, Big Brother gebruikt ook uw mobieltje, Algemeen Dagblad 18 mei 2008.

[6] Iran to Show Response to Dutch anti-Islam Film, Farsnews.com 30 mei 2008.

[7] Een vergelijkbare vaststelling deed de Anglicaanse bisschop Michael Nazir-Ali ook in: Martin Beckford, Bishop Michael Nazir-Ali: Radical Islam is filling void left by collapse (interview), Telegraph.co.uk 29 mei 2008. Zie ook: Daniel Blake, Bishop Nazir-Ali Warns of Attacks on Muslim-Christian Converts, ChristianityToday.com 17 september 2007, waarin ook valt te lezen dat ‘christian dog’ ook onder islamisten nog steeds een veelgebruikte krachtterm is.

[8] Hilaire Belloc, Survivals and New Arrivals: The Old and New Enemies of the Catholic Church, oorspronkelijke uitgave in 1929.